Kinderen en Spiritualiteit

Iedere moeder en vader herkent soms in zijn kind, die ultieme uitstraling van wijsheid.
Het lijkt of je kind meer weet dan je verstandelijk zou denken.
Uitstraling, bepaalde uitspraken, een blik of handeling, waar komt het vandaan….?

Kinderen, zijn als engelen, nog met de wijsheid die ze uit het hiernamaals mee hebben genomen.
En eigenlijk is niets gek voor deze kinderen.

Veel kinderen spreken geregeld nog met de engelen, gidsen, overleden bekenden.
Soms gehuld in knuffels, fantasievriendjes, elfjes of bloemen.

Wij ouders kunnen ons verwonderen, maar vooral zorgen maken. Luisteren naar onze kinderen, naar hun wijsheden, raakt ondergeschikt aan de regels van het leven van alle dag. We zijn zo gewend geraakt kinderen op te voeden met trucs en doorzettingsvermogen.

Komt dit bekend voor?

Een voorbeeld

Anne is 7 en gaat naar school. Steeds vaker keert ze in zichzelf. Ze maakt zich bezorgd om haar vriendinnetje want die wordt gepest. Ook maakt ze zich zorgen om oma, want die is ziek. Haar broertje heeft geen vriendjes en ook dat probeert Anne op te lossen.
Anne is geneigd het leed van de wereld zich aan te trekken.
Eigenlijk is ze erg gevoelig, maar ze reageert zich sterk af op haar ouders. Omdat het allemaal te veel wordt.
Tijdens een sessie leer ik haar energie te richten op zichzelf, met een gezonde bewaking van haar grenzen. We doen dit spelenderwijs. Maar ook middels mooie meditaties, met gebruik van visualisatie, of rollenspellen en dansen. Voor Anne is het heerlijk, ze voelt zich gezien, ze voelt zich lekker dicht bij zich zelf en voelt zich steeds steviger in haar schoenen staan.

Nog een voorbeeld

Sara wordt midden in de nacht wakker, de zoveelste nacht, en mama en papa zijn het beu.
Wil Sara aandacht vragen of zouden haar nachtmerries echt zijn. Het maakt niet meer uit, ze krijgt straf voor het opstaan uit haar bed midden in de nacht.
Tijdens een gesprek met Sara, vertelt ze mij, dat oma iedere keer aan haar bed staat en ze niet hoort wat oma zeggen wil. Oma blijkt overleden. Toen Sara haar ouders wilde vertellen wat ze ’s nachts meemaakt, wimpelden haar ouders haar af, dat ze gewoon een nachtmerrie had gehad. Sara merkte de boosheid en besloot maar niets meer te zeggen.
Toch is het voor haar van belang dat ze naar haar oma luistert, ze is daar niet voor niets, en Sara zelf is niet bang maar wil graag met oma praten, ze weet niet beter.
Ze blijft er mee rondlopen en wordt overdag steeds meer verdrietig en teruggetrokken.
Allerlei redenen worden aangekaart als verklaring voor haar houding. Sara durft aan niemand meer de ware reden te vertellen vanwege de reacties.
Ik voel bij Sara wat er speelt en gooi het open, ze voelt zich erkent en gehoord. Ik leer haar hoe ze kan communiceren met oma en ook met de ouders bespreek ik wat er aan de hand is, om Sara goed te kunnen helpen.
Ook al is het onwennig voor de ouders, ze zien dat het hele “probleem” bij Sara niet meer bestaat. Eigenlijk alleen maar omdat haar contact met oma er mag zijn…